به گزارش کاپیتان‌پرس، دریافت منابع مالی برای یک کسب‌وکار فقط به میزان فروش، سود یا ارزش دارایی‌های آن وابسته نیست؛ بانک‌ها، صندوق‌ها و سایر نهادهای تأمین مالی هنگام ارزیابی یک شرکت، به ساختار مالی و میزان اتکای آن به بدهی نیز توجه می‌کنند.
یکی از شاخص‌هایی که می‌تواند تصویری از این وضعیت ارائه دهد، «نسبت مالکانه» است؛ نسبتی که نشان می‌دهد چه سهمی از دارایی‌های شرکت از محل حقوق صاحبان سهام تأمین شده است.
وقتی یک کسب‌وکار برای دریافت تسهیلات یا جذب منابع مالی به بانک، صندوق یا سایر نهادهای تأمین مالی مراجعه می‌کند، یکی از شاخص‌هایی که ممکن است مورد بررسی قرار گیرد، نسبت مالکانه است.
اما نسبت مالکانه چیست و چرا برای تأمین‌کنندگان منابع اهمیت دارد؟
نسبت مالکانه نشان می‌دهد چه میزان از دارایی‌های یک شرکت از محل حقوق صاحبان سهام تأمین شده است.
فرمول محاسبه آن ساده است:
نسبت مالکانه = حقوق صاحبان سهام ÷ مجموع دارایی‌ها × ۱۰۰
برای مثال، اگر شرکتی ۱۰۰ میلیارد تومان دارایی داشته باشد و ۳۰ میلیارد تومان از این دارایی‌ها از محل حقوق صاحبان سهام تأمین شده باشد، نسبت مالکانه شرکت ۳۰ درصد خواهد بود.
به عبارتی، ۳۰ درصد از دارایی‌های شرکت متعلق به صاحبان کسب‌وکار است و بخش دیگر از محل بدهی‌ها تأمین شده است.
چرا نسبت مالکانه برای تأمین مالی مهم است؟
تأمین‌کننده منابع، هنگام بررسی یک شرکت فقط به میزان سود یا فروش آن نگاه نمی‌کند؛ ساختار مالی شرکت و میزان اتکای آن به بدهی نیز اهمیت دارد.
نسبت مالکانه یکی از شاخص‌هایی است که می‌تواند تصویری از این ساختار ارائه کند.
به‌طور ساده، هرچه سهم حقوق صاحبان سهام در تأمین دارایی‌های شرکت بیشتر باشد، شرکت از منظر ساختار سرمایه، اتکای کمتری به بدهی دارد.
در مقابل، نسبت مالکانه پایین می‌تواند نشان دهد بخش بزرگ‌تری از دارایی‌های شرکت از محل بدهی تأمین شده است؛ موضوعی که ممکن است در ارزیابی توان شرکت برای پذیرش بدهی جدید مورد توجه قرار گیرد.
یک مثال ساده
فرض کنیم دو شرکت هر دو ۱۰۰ میلیارد تومان دارایی دارند:
* شرکت «الف» ۴۰ میلیارد تومان حقوق صاحبان سهام و ۶۰ میلیارد تومان بدهی دارد.
نسبت مالکانه = ۴۰ درصد
* شرکت «ب» ۱۵ میلیارد تومان حقوق صاحبان سهام و ۸۵ میلیارد تومان بدهی دارد.
نسبت مالکانه = ۱۵ درصد
هر دو شرکت دارایی یکسانی دارند، اما ساختار تأمین مالی آن‌ها متفاوت است.
بنابراین وقتی شرکت برای دریافت منابع جدید اقدام می‌کند، صرفاً اندازه دارایی‌های آن تعیین‌کننده نیست؛ ساختار سرمایه نیز اهمیت پیدا می‌کند.
آیا نسبت مالکانه بالاتر همیشه بهتر است؟
نه لزوماً؛ نسبت مالکانه تنها یکی از شاخص‌های ارزیابی وضعیت مالی شرکت است و نمی‌توان بر اساس آن به‌تنهایی درباره امکان یا کیفیت تأمین مالی یک کسب‌وکار تصمیم گرفت.
فروش، سودآوری، جریان نقدی، سابقه بازپرداخت بدهی، توان بازپرداخت، وثایق و سایر شاخص‌های مالی و اعتباری نیز بسته به نوع تأمین‌کننده و ابزار تأمین مالی مورد بررسی قرار می‌گیرند.
چرا مدیران کسب‌وکار باید این شاخص را بشناسند؟
چون ساختار ترازنامه شرکت می‌تواند بر مسیرهای تأمین مالی آن اثر بگذارد.
قبل از اینکه برای تأمین مالی اقدام کنید، فقط به این فکر نکنید که چقدر پول نیاز دارید؛ ببینید ترازنامه شرکت شما چه تصویری به تأمین‌کننده منابع نشان می‌دهد.
انتهای پیام